جان داند و جان داند کز دوست چه می بوید

هر جا که نهی پایی از خاک بروید سر

وز بهر یکی سر کس دست از تو کجا شوید

روزی که بپرد جان از لذت بوی تو

یک دم که خمار تو از مغز شود کمتر

صد نوحه برآرد سر هر موی همی موید

من خانه تهی کردم کز رخت تو پر دارم