آه که آوار غم شد و به سرم ریخت

چشمه اندوه شد

ز چشم ترم ریخت

کاخ امیدی که برده بودم تا ماه

زورق سرگشته ام که در دل امواج

هیچ نبیند نه خدا نه ناخدا را