نه سنگم و نه صبور!

*

به قصه های غریبانه ام ببخشایید!

که من که سنگ صبورم

دلی که می شود از غصه تنگ، می ترکد

چه جای دل که درین خانه سنگ می ترکد!

در آن مقام که خون از گلوی نای چکد