عشق آب حیات آمد برهاندت از مردن

با خلق نپیوندد با خویش نپردازد

فارس چو تویی باید ای شاه سوار من

کز وهم و گمان زان سو می راند و می تازد

ای شاه که او خود را در عشق دراندازد

چون شاخ زرست این جان می کش به خودش می دان

چندان که کشش بیند سوی تو همی یازد