ای شاه که او خود را در عشق دراندازد

فارس چو تویی باید ای شاه سوار من

کز وهم و گمان زان سو می راند و می تازد

عشق آب حیات آمد برهاندت از مردن

چون شاخ زرست این جان می کش به خودش می دان

چندان که کشش بیند سوی تو همی یازد

باری دل و جان من مستست در آن معدن