باری دل و جان من مستست در آن معدن

ای شاه که او خود را در عشق دراندازد

چون شاخ زرست این جان می کش به خودش می دان

چندان که کشش بیند سوی تو همی یازد

هر روز چو نوعشقان فرهنگ نو آغازد

چون چنگ شوی از غم خم داده وانگه او

در بر کشدت شیرین بی واسطه بنوازد