هر چند،

بر زمین و زمان ناز میکند!

تا در کشد تمامی آن شهد را به کام،

با منتهای شوق دهان باز می کند!

دیوار آبدان، خزه بسته

پاشویه ها خراب شکسته،

وان راکد فسرده درین روزگار تلخ،