دیوار آبدان، خزه بسته

تا در کشد تمامی آن شهد را به کام،

با منتهای شوق دهان باز می کند!

هر چند،

پاشویه ها خراب شکسته،

وان راکد فسرده درین روزگار تلخ،

دیگر به خاکشیر نشسته!