تو با پیشانی پاک نجیب خویش،

بانگ بی تعطیل زاغان،

در ستوه آورد.

که از آن سوی گندم زار،

طلوع با شکوهش خوش تر از صد تاج خورشید است؛

تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت،