تو با چشمان غم باری،

تو با آن گونه های سوخته از آفتاب دشت،

تو با آن چهرهء افروخته از آتش غیرت،

که در چشمان من والاتر از صد جام جمشید است،

که روزی چشمه جوشان شادی بود و،

اینک حسرت و افسوس، بر آن

سایه افکنده ست خواهی رفت.