خودکرده شمر آن را چه خیزد از آن سودا

بر شکل عصا آید وان مار دوسر باشد

وان غصه که می گویی آن چاره نکردم دی

هر چاره که پنداری آن نیز غرر باشد

اندر پی صد چون آن صد دام دگر باشد

آن چاره همی کردم آن مات نمی آمد

آن چاره لنگت را آخر چه اثر باشد