اندر پی صد چون آن صد دام دگر باشد

وان غصه که می گویی آن چاره نکردم دی

هر چاره که پنداری آن نیز غرر باشد

خودکرده شمر آن را چه خیزد از آن سودا

آن چاره همی کردم آن مات نمی آمد

آن چاره لنگت را آخر چه اثر باشد

از مات تو قوتی کن یاقوت شو او را تو