پای هر پنجره، مات،

تو گذشتی و شب و روز گذشت.

آن زمان ها،

به امیدی که تو، برخواهی گشت،

می نشستم به تماشا، تنها،

گاه بر پردء ابر،

گاه در روزن ماه،