چون دشنه در گلوی صبورم فرو برم؟

یا همچنان غریب، ازین راه بگذرم،

وین بغض قرن ها « نتوانی» را

در سایه زار پهنهء این خیمهء کبود،

خوش بود اگر درخت، زمین، آب، آفتاب،