می زند در موج حیرت دست و پا، خود نمی داند که می افتد کجا!

چشم دل وا می کنم

قصه ی یک قطره ی باران را تماشا می کنم:

در فضا، همچو من در چاه تنهایی رها،

در زمین

همزبانانی ظریف و نازنین،

می دهند از مهربانی جا به هم،