رها شدند و چو باد از هزار سو رفتند !

به هم بر آمد موج،

درون دریا آشفت ناگهان، گفتی

هزاران اسب سپید از هزار سوی افق،

*

نه تخته پارهء زرین، که جان شیرین بود؛

در آن هیاهوی هول آفرین رها بر آب !