چلچراغی بود هر آواز او

«بانگ نی» می گشت تا دمساز او

شورها می ریخت از شهناز او

در شب تاریک دوران، بی گمان

برگ گل بود آن چه می افشاند بر ما یا غزل

عاشق سرگشته در کویش «من، از روز ازل»

لطف را آموخته، چون دفتر گل از «صبا»