مرحبا ای آشنا ی حسن خوبان ، مرحبا

برگ گل بود آن چه می افشاند بر ما یا غزل

عاشق سرگشته در کویش «من، از روز ازل»

لطف را آموخته، چون دفتر گل از «صبا»

این نسیم از کوی جانان بوی جان آورده بود

«بوی موی جولیان» را ارمغان آورده بود

تا که می گرداند راه « کاروان » از « دیلمان»