تا نپنداری که عمری گل به دامن بود و بس

«بوی موی جولیان» را ارمغان آورده بود

تا که می گرداند راه « کاروان » از « دیلمان»

کاروان جان ما می گشت در هفت آسمان

«دشمنش گر سنگ خاره او چو آهن» بود و بس

با تو پیوسته ست، اینک، با تو، ای «آه ، سحر»

نغمه اش را شعله کن در تار و پود خشک و تر