ناگهان، شد محو،

نقش پایی مانده بود از من، به ساحل، چند جا

با فریاد موجی سینه سا!

آنکه یک دم، بر وجود من، گواهی داده بود؛

از سر انکار، می پرسید: کو؟ کی؟