لحظه ایی هستیم سرگرم تماشا ناگهان،

یا سبک پروازتراز نقش، مانند حباب،

برتلاطم های این دریای بی پایان رها

یک قدم آن سوی تر، پیوسته با باد هوا!

*

باز می گفتم: نه! این سان داوری بی شک خطاست.