این چه شعر است که صد میکده مستی با اوست!

چشم جان بین به کف آورده ام، از چهره ء دوست!

دیدن جان تو در چهره شعر تو نکوست.

مست مستم کن، از این باده به پیغامی چند.

زان همه «گمشدگان لب دریا»

به یقین «خامی چند»