زان همه «گمشدگان لب دریا»

دیدن جان تو در چهره شعر تو نکوست.

این چه شعر است که صد میکده مستی با اوست!

مست مستم کن، از این باده به پیغامی چند.

به یقین «خامی چند»

«کس بدان مقصد عالی نتوانست رسید»

«هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند».