مست مستم کن، از این باده به پیغامی چند.

چشم جان بین به کف آورده ام، از چهره ء دوست!

دیدن جان تو در چهره شعر تو نکوست.

این چه شعر است که صد میکده مستی با اوست!

زان همه «گمشدگان لب دریا»

به یقین «خامی چند»

«کس بدان مقصد عالی نتوانست رسید»