«کاغذین جامه ء» آغشته به خونش در بر،

تشنه ء صحبت پیر،

«گر ز مسجد به خرابات رود خرده مگیر»!

همچو جامش، لب اگر خندان است؛

دل پر خونش اندوه عمیقی دارد.

بانگ بر می دارد: