می رفت و با نوای حزینش

در مردم زمانهٴ او در نمی گرفت !

آزرده و شکسته،

گریان و ناامید

می خواند :

«گوش زمین به نالهٴ من نیست آشنا،

من طایرشکسته پر آسمانی ام.