گیسوی سیمین به زیر افکند و از چاهم رهاند.

باز امشب، ماه بند از پای پندارم گرفت

خواب را پیچید و دور از چشم بیدارم گرفت.

هرچه یاد از هرکجا، در پیش رخسارم گرفت.

روزگار کودکی در پرتو اشکم شکفت

پاک جان آیینه ای بودم، چه زنگارم گرفت!