من فراوان داشتم زین جنس بازارم گرفت.

از وفای شعر شادم، وز تکاپوهای خویش

جان نهادم بر سر این کار تا کارم گرفت.

رونق بازار گیتی قصهء غم بود و بس

موج دریای سحر نقش شبم را شست و برد

صبح، از نو، در امیدی ناپدیدارم گرفت.