که این خموش، ز سر تا به پا زبان شده است!

پس از چه مایه صبوری، سکوت، تنهایی

دوباره بلبل طبعم ترانه خوان شده است.

مگر که دوست به فریاد دادخواه رسید

دوباره چشمهء لبخند او فروزان است

تنم ز گرمی این آفتاب، جان شده است!

چه روی داده مگر؟بانگ برزدم، گفتم