تنم ز گرمی این آفتاب، جان شده است!

مگر که دوست به فریاد دادخواه رسید

که این خموش، ز سر تا به پا زبان شده است!

دوباره چشمهء لبخند او فروزان است

چه روی داده مگر؟بانگ برزدم، گفتم

مگر که آن مه بی مهر، مهربان شده است؟

به مژده، جان و دل و دیده، یک صدا گفتند: