که دریا غمش را به خون می نوشت

همه روی دریا گل ارغوان

به هر موج تا بی کران ها روان

چه بوده ست خورشید را سرنوشت

جمال جهان را تماشا خوش است

تماشای خورشید و دریا خوش است

دو سرخی برون زاید از آفتاب