جان به راه پدر می سپارم

من که امروز، در باغ گیتی؛ چون درختی همه برگ و بارم

رنج های گران پدر را، با کدامین زبان پاس دارم؟!

سر به پای پدر می گذارم

یاد جان سوختن های مادر، لحظه ای از وجودم جدا نیست

پیش پایش چه ریزم؟ که جان را، قدر یک موی مادر بها نیست

او خدا نیست، اما وفایش