آب و خورشید و نسیم و مهر را

لاجرم یک عمر سوزاندی دریغ

بذرهای آرزویی پاک را

زانچه می بایست افزون داشتم

شوربختی بین که با آن شوق و رنج

« در زمین شوره سنبل» کاشتم!