« در زمین شوره سنبل» کاشتم!

آب و خورشید و نسیم و مهر را

زانچه می بایست افزون داشتم

شوربختی بین که با آن شوق و رنج

- گل؟

چه جای گل، گیاهی برنخاست

در پی صد بار بذرافشانی ام