چه جای گل، گیاهی برنخاست

شوربختی بین که با آن شوق و رنج

« در زمین شوره سنبل» کاشتم!

- گل؟

در پی صد بار بذرافشانی ام

باغ من، اینک بیابان است و بس

وندر آن من مانده با حیرانی ام!