« دریغ از آن سخن سالار

پس از چندی، پر و بالی به هم زد مرغ حق،

آرام و غمگین خواند:

که جان فرسود، از بس گفت تنها

درد دل با غار...!»

توانم گفت او قربانی غم های مردم شد