توانم گفت او قربانی غم های مردم شد

« دریغ از آن سخن سالار

که جان فرسود، از بس گفت تنها

درد دل با غار...!»

صدای مرغ حق در های و هوی شوم زاغانی که،

همچون ابر،

رخسار افق را تیره می کردند، کم کم محوشد، گم شد!