همچون ابر،

درد دل با غار...!»

توانم گفت او قربانی غم های مردم شد

صدای مرغ حق در های و هوی شوم زاغانی که،

رخسار افق را تیره می کردند، کم کم محوشد، گم شد!

گل سرخ شفق پژمرد،