که جان فرسود، از بس گفت تنها

پس از چندی، پر و بالی به هم زد مرغ حق،

آرام و غمگین خواند:

« دریغ از آن سخن سالار

درد دل با غار...!»

توانم گفت او قربانی غم های مردم شد

صدای مرغ حق در های و هوی شوم زاغانی که،