«چه جای چاه، از ژرفای نومیدی» چنین برخاست:

گل سرخ شفق پژمرد،

گوهرهای رنگین افق را تیرگی ها برد

صدای مرغ حق، بار دگر چون آخرین آهی که از چاهی برون آید

« مگر اسفندیاری، رستمی، از خاک برخیزد

که این دل مرده شهر مردمانش سنگ را

زان خواب جاودیی برانگیزد.»