زان خواب جاودیی برانگیزد.»

«چه جای چاه، از ژرفای نومیدی» چنین برخاست:

« مگر اسفندیاری، رستمی، از خاک برخیزد

که این دل مرده شهر مردمانش سنگ را

پس از آن، شب فرو افتاد و با شب

پرده سنگین تاریکی، فراموشی