جانی نثار کردم و ناقابل است این

گفتم طبیب این دل بیمار آمده ست

ای وای بر من و دل من، قاتل است این

کنت چرا نهیم که بر خاک پای یار

اشک مرا بدید و بخندید مدعی

عیبش مکن که از دل ما غافل است این

پندم دهد که سایه درین غم صبور باش