عیبش مکن که از دل ما غافل است این

کنت چرا نهیم که بر خاک پای یار

جانی نثار کردم و ناقابل است این

اشک مرا بدید و بخندید مدعی

پندم دهد که سایه درین غم صبور باش

در بحر غرقه ام من و بر ساحل است این