خاک سیه مباش که کس برنگیردت

گر چشم دل بر آن مه آیینه رو کنی

سیر جهان در آینه ی روی او کنی

آیینه شو که خدمت آن ماهرو کنی

جان تو جلوه گاه آن گهی شود

کایینه اش به اشک صفا شست و شو کنی