مستی ببین که سحر بیان می دهد به من

چشمت به شرم و ناز ببندد لب نیاز

شوقت اگر هزار زبان می دهد به من

آری سخن به شیوه ی چشم تو خوش ترست

افسرده بود سایه دلم بی هوای عشق

این بوی زلف کیست که جان می دهد به من