خونی که ریخت از دل ما، سایه! حیف نیست

چندین مثال از نفس سرد و روی زرد

در کوی او که جز دل بیدار ره نیافت

کی می رسند خانه پرستان خوابگرد

گر زین میانه آب خورد تیغ هم نبرد