برخیز به شیدایی و در زلف وی آویز

حالی که ز دستم سر این رشته برون است

سایه! سخن از نازکی و خوش بدنی نیست

او خود همه جان است که در جامه درون است

آن بخت که می خواستی از وقت، کنون است

با خلعت خاکی طلبی طلعت خورشید

رخساره بر افروز که او آینه گون است