آن بخت که می خواستی از وقت، کنون است

سایه! سخن از نازکی و خوش بدنی نیست

او خود همه جان است که در جامه درون است

برخیز به شیدایی و در زلف وی آویز

با خلعت خاکی طلبی طلعت خورشید

رخساره بر افروز که او آینه گون است