به غروب این بیابان بنشین غریب و تنها

منم آن درخت پیری که نداشت برگ و باری

سر بی پناه پیری به کنار گیر و بگذر

که به غیر مرگ دیر نگشایدت کناری

بنگر وفای یاران که رها کنند یاری