دل به امید مرهمی کز تو به خسته ای رسد

عشق هزار ساله را بر تو گواه می کند

ای مه و مهر روز و شب آینه دار حسن تو

حسن، جمال خویش را در تو نگاه می کند

ناله به کوه می برد شکوه به ماه می کند

باد خوشی که می وزد از سر موج باده ات

کوه گران غصه را چون پر کاه می کند